Bindrunen

GardenStone
© Copyright GardenStone

Enige kennis van de runen en vanceremoniële magie wordt bij dit korte artikel voorondersteld.

Bindrunen zijn passieve tovermiddelen. De 24 runen, dat oude, magische germaanse of noordse schrift liggen eraan ten grondslag. Ook nog vandaag aan de dag worden deze bindrunen door magiers uit bepaalde richtingen der Magie gebruikt.

In principe wordt een bindrune gevormd door twee of meer runen samen te voegen. Een van de betere bronnen omtrent bindrunen is waarschijnlijk het boek van Stephen Flowers, "The Galdrabok: an Icelandic Grimoire", uitgegeven door Samuel Weiser.
Het is een vertaling van een ijslandse grimoire uit de late middeleeuwen op IJsland.
(Een grimoire is een boek, waarin een verzameling rituelen, spreuken, aanroepingen, e.d. uit de magie).
Het interessante van dit boek is onder andere, dat het het verschil laat zien tussen sigillen, andere magische symbolen, en contructies met runen.

Galdramyndir zijn magische tekens, die mogelijk hun oorsprong in de runen hebben, aldus Flowers. Hij noemt ook gecodeerde runenvormen, die villuletur of villurunir heten, die ertoe dienen de betekenis of de bedoeling van die symbolen te verwarren en te verbergen.
Ter bescherming dienen een soort stoktekens, de Varnastafir.

Flowers noemt drie hoofdgroepen:

Bandrunir
Bindrunen, duidelijk zichtbaar gevormd door het samenvoegen van enige runen.

Galdrastafr
Magische staven, die waarschijnlijk oorspronkelijk bindrunen van het type 1 waren, maar zodanig gestileerd werden, daat deze oorsprong onherkenbaar geworden is.

Galdramyndir
Abtracte tekens, die hun oorsprong niet in de runen hebben. Een voorbeeld hiervan is de Hamer van Thor, die door veel aanhangers van de noordse religie gedragen wordt.

Bij het maken van bindrunen treden dezelfde soort problemen op, die bij Sigillenmagie ook voorkomen.
Je moet een heel duidelijk idee hebben, van wat je ermee wilt bereiken. Je moet ook de betekenis van elke rune kennen, en hoe ze magisch gebruikt kunnen worden, als je ze tenminste voor magische doeleinden wilt gebruiken.
Het grote struikelblok voor velen is hier, dat de eigen waarneming van de rune in zeer hoge mate overeen moet komen, met het algemeen bekende en aanvaarde gebruik. Wanneer je een bepaalde rune gebruikt, alleen maar omdat je denkt dat ie wel zou kunnen werken, leidt gewoonlijk tot niet tot het gewenste resultaat, in bepaalde gevallen kan het zelfs leiden tot onfortuinlijke gevolgen!

Uit een woord, dat je in runenschrift spelt, kun je een bindrune maken, wanneer je elke rune samenvoegt tot één grafisch teken, tot één ontwerp.
Bij dit ontwerp moet je van tevoren beslissen, of je de bindrune op een later tijdstip herkenbaar terug wilt kunnen lezen, of dat de nieuwe samenvoeging het belangrijkste is. In het laatste geval kun je meer vrij stileren, in het eerste geval moet je de runen voldoende intact laten, om hun vorm
later nog te kunnen herkennen.

Goed uitgebalanceerde ontwerpen bieden bij magisch gebruik rustige, tamelijk statische mogelijkheden; b.v. om te beschermen of te verhullen zijn zulke bindrunen zeer geschikt.
Wanneer het doel van de bindrune meer naar buiten is gericht, b.v. om actief anderen in verwarring te brengen, dan moet dat ook in het ontwerp terug te vinden zijn.

Iets, wat je goed moet bedenken bij het maken van bindrunen, is, dat eventuele bindrunen, die je later maakt, niet in tegenstrijd mogen zijn met eerder gemaakte bindrunen. De magische gevolgen kunnen dan gemakkelijk op jezelf terugslaan.

En, wllicht nog belangrijker, een eenmaal gemaakte en geactiveerde bindrune is uiterst moeilijk te neutraliseren, te 'ontbinden'. De enige goede manier is, om elke stap, tot in detail, van het bind- en activeringsproces omgekeerd door te voeren. En hoe weet je dat alles een jaar later nog?
Bedenk dus goed wat je van plan bent met een bindrune; hoe lang moet de werking zijn? Moet het permanent zijn? Tijdelijk misschien?
En welke maatregelen tref je, om de bindrune op een later tijdstip weer te 'ontbinden'?

Terug