|
Vrouwen van de Golden Dawn: Een samenvatting Door: Mary K. Greer Met permissie van de schrijfster in het nederlands vertaald door: Fred
(fred@boudicca.de)
2003.
De Hermetische Order of the Golden Dawn werd in 1888 in Londen opgericht door drie Rozenkruizers. Voor de eerste keer werkten mannen en vrouwen als gelijken samen in magische ceremonies, welk doel het was om de spirituele natuur van het individu te testen, te zuiveren en te verheffen om het te verenigen met de ‘Heilige Beschermengel’. Hoewel de geschiedenis van de Order of the Golden Dawn goed gedocumenteerd is en verschillende mannelijke geïnitieerden beroemd zijn geworden, hebben hun vrouwelijke tegenhangers weinig aandacht gekregen. En toch, wanneer men tussen de regels leest, springen er drie vrouwen uit als het ware hart en ziel van deze magische orde. Hier volgt het verhaal van deze vier verbazingwekkende vrouwen en het verschil dat magie in hun leven maakte. Het toont ook aan hoe magie ook vandaag nog een verschil kan maken in onze levens. Actrice Florence Farr produceerde de eerste toneelstukken van zowel William Butler Yeats en George Bernard Shaw. Was hoofd van de Golden Dawn In Engeland voordat ze directeur werd van een vrouwencollege in Ceylon. Thee-erfgename Annie Horneman, staat bekend als ‘stichtster van het moderne Engelse theater’. Bouwde en subsidieerde het Abbey Theater in Dublin (Ierland), gebaseerd op een viertal Tarot lezingen. Artieste Moina Bergson Mathers, zuster van de filosoof Henri Bergson, werd in Parijs de priesteres van de godin Isis, en kanaliseerde magische rituelen van Geheime Meesters. Iers revolutionaire Maud Gonne, die Yeasts inspireerde tot het schrijven van zijn grootste poëzie en toneelstukken, was ‘Ierland’s Jean d’Arc’ en ‘Vrouw van de Sidhe’. Als leden van de Hermetische Order of the Golden Dawn in Londen, Parijs en Dublin gedurende de jaren 90 van de achttiende eeuw, gebruikten ze magie om verandering in de politiek, literatuur en theater te bewerkstellen, daarmee een ‘nieuwe tijd’ en een ‘nieuwe vrouw’ inluidend. Schrijfster Mary K. Greer, destilleerde twaalf principes, waarmee je jezelf kracht kunt geven uit de levensbeschrijvingen van deze vrouwen en die we kunnen gebruiken om onze eigen doelen te bereiken.
Samenvattingen:
Het Spirituele Huwelijk van Maud Gonne met William Butler Yeats
Moina MacGregor Mather over: ‘De Rol van de Vrouw in Religie’
Florence Farr, George Bernard Shaw en de Mysteries van Geluid
Annie Horneman en de Kaart van de Hoge Priesteres
Net ontdekt: MacGregor Mathers laatste toespraak tot de Order of the Golden Dawn
Het spirituele huwelijk van Maud Gonne met William Butler Yeats Maud Gonne keerde naar Dublin terug in december 1898 en was steeds samen met Willie [Yeats]. Haar schoonheid, waar ze om bekend stond, was op zijn hoogtepunt. Een schoonheid die haar vriendin Ella Young beschreef als ‘Als de zon wanneer het boven de horizon springt.’ ‘Ze is lang,’ zei Young, ‘zoals een koningin uit een sprookje. Haar haar lijkt op gepolijst goud en haar ogen zijn goudkleurig, echt goud.’ Wanneer ze in gezelschap van Yeats was vielen alle ogen uit het publiek op hen, een beroering veroorzakend in de menigte wanneer mensen stopten en hen aanstaarden: ‘Het is Maud Gonne en de dichter. Ze uitstraling alsof ze zonlicht uitstraalde. Yeats, die panter van de maan, hield met een riem een grote leeuw-kleurige Deense dog vast. Het was Maud Gonne’s hond, Dagda.’ Op een dag arriveerde Willie om, zoals gewoonlijk, Maud te ontmoeten. Maar op deze dag vroeg ze hem: ‘Heb jij vannacht een vreemde droom gehad?’ ‘Ik droomde vanmorgen voor de allereerste keer in mijn leven dat jij me kuste,’ antwoordde hij. Maud vertelde hem haar eigen droom: ‘Toen ik afgelopen nacht in slaap viel zag ik naast mijn bed een grote geest staan. Hij nam me mee naar een grote menigte van geesten en jij was daar ook. Mijn hand werd in die van jou gelegd en mij werd gezegd dat we getrouwd waren. Daarna herinner ik me niets meer.’ Voor de eerste keer kuste Maud hem met de ‘lichamelijke mond’. De volgende dag vond Willie haar humeurig bij de haard. ‘Ik had niet op die manier met je moeten praten, sprak ze, ‘omdat ik in werkelijkheid nooit je vrouw zal kunnen zijn.’ ‘Hou je van iemand anders?’ vroeg Willie. ‘Nee.’ Maar ze moest toegeven dat er iemand anders was, een kind, en dat het nodig was dat ze een ‘morele natuur voor twee’ moest zijn. Daarna vertelde ze hem, beetje bij beetje, het verhaal van haar leven. Sommige delen had Willie als gerucht gehoord, verwrongen door schandaal, en had toen besloten het niet te geloven. Nu leerde hij de waarheid. Zoals Willie het zich herinnerde: In het zuiden van Frankrijk had ze, terwijl bij een familielid logeerde, de Franse Boulangistische afgevaardigde [Lucien] Millevoye ontmoet. Ze was negentien jaar en was ineens en zonder dat hij daartoe aanleiding had gegeven verliefd op hem geworden. Ze keerde daarna terug naar Dublin waar haar vader een militair bevel voerde. Op een nacht zat ze haar toekomstig leven te overdenken en een toevallige ontdekking van een bepaald boek over magie tussen haar vaders boeken deed haar geloven dat de duivel, als ze tot hem zou bidden, haar zou kunnen helpen. Ze vroeg de duivel haar de controle over haar eigen leven te geven en bood als tegenprestatie haar ziel aan. Op het moment dat de klok twaalf sloeg, had ze plotseling het gevoel dat haar gebeden verhoord waren. Binnen veertien dagen overleed haar vader, en ze was kapot van wroeging. (Uit: Yeats, Memoirs) Maud vertelde Willie over haar problemen met Millevoye en de geboorte en het overlijden van haar zoon. ‘Het idee kwam in haar op dat het verloren kind opnieuw geboren zou kunnen worden,’ schreef Yeats later, ‘en ze was terug gegaan naar Millevoye. In een gewelf onder de gedenkkapel [van haar zoon] werd een meisje geboren.’ Een paar dagen later gingen ze in een stille trance en ze ondergingen allebei een visioen waarover ze besloten niet te spreken totdat het voorbij was. Maud voelde zich een ‘groot standbeeld van steen waardoor vlammen heengingen.’ Ze was onbeweeglijk, volhoudend, oneindig, gelijk de steen en het land waar ze van hield, aangestoken door de levenskracht en passie van die welke op dat land leefden. Willie voelde dat hijzelf een ‘vlam werd en opklimmend naar en kijkend door de ogen van een grote Minerva van steen.’ Door het krijgen van deze geniale artistieke ingeving had hij een middel nodig waardoor hij kon stromen. Dit middel was Maud, voor hem de verpersoonlijking van de geest van het land zelf – van Ierland. Deze ervaring maakte het duidelijk dat ze een ‘spiritueel huwelijk’ hadden, afkomstig van de ‘wezens die achter het menselijk leven staan.’ Ze zouden geïnitieerd worden doordat ze een Ierse Mysterie School oprichtten. Hun huwelijk was er niet een van het lichaam, maar een heilig ritueel die de Bard en de Aardmoeder samenbond. Maud ontdekte in trance, geïnduceerd door naar een door Willie gemaakte talisman te staren, dat de ‘initiatie van de ketel of kop een purificatie is, die van de kracht van de steen, die van de kennis en subtiliteit van het zwaard, en die van de (tover)staf die bovennatuurlijke inspiratie geeft.’ Voor Maud en Willie betekende dit de vier kleuren van de Tarot, net zo goed als de schatten van de Tuatha de Danaan.
Moina MacGregor Mathers over: ‘De Rol van de Vrouw in Religie’ In 1898 werd Moina Mather, als de Hoge Priesteres Anari, geïnterviewd voor een artikel over ‘Isis Aanbidding in Parijs.’ Ze vertelde: ‘Het idee van de priesteres ligt aan de wortel van alle oude geloven. Alleen is dat in onze haastige tijden vergeten. Wat stelt de huidige ontwikkeling van religie in de plaats het vrouwelijke idee, en daardoor de priesteres? Wanneer een religie het heelal symboliseert door middel van een Goddelijk Wezen is het niet onlogisch om de vrouw weg te laten, die in principe de helft is. Ze is immers de belangrijke schepper van de andere helft – de man? Hoe kunnen we hopen dat de wereld puurder en minder stoffelijk kan worden wanneer men van het Goddelijke dat deel uitsluit wat juist op een en hetzelfde moment de mogelijkheid heeft om zowel te geven als te nemen. Dat wil zeggen, de liefde zelf en zijn hoogste vorm – liefde als symbool van algemene sympathie? Dat is waar de magische kracht van vrouwen wordt gevonden. Zij vindt haar kracht in haar verbondenheid met de sympathische krachten van de Natuur. En is de Natuur zelf niet een verzameling van samengebalde gedachten van materie en ideeën, die proberen zichzelf te materialiseren? Want wat is deze eeuwige aantrekkingskracht tussen ideeën en materie? Het is het geheim van het leven. Heb je er ooit bij stilgestaan dat er geen enkele vlam bestaat zonder dat er een speciale intelligentie moet zijn die hem tot leven brengt? Of een enkele zandkorrel waaraan geen idee vast zat - het idee dat hem vorm gaf? Het zijn deze intelligente ideeën die de bouwstenen zijn, ofwel de geest van de Natuur. De vrouw is de magiër die geboren is uit de natuur als gevolg van haar grote natuurlijke gevoeligheid, en als gevolg van haar leerzame sympathie met zulke subtiele krachten als deze intelligente bewoners van de lucht, de aarde, vuur en het water.”
Florence Farr, George Bernard Shaw en de Mysteries van Geluid In januari 1893 gaf Florence Farr haar eerste lezing over de Enochiaanse taal van de engelen [zoals opgetekend door de koninklijke astroloog-magiër van Koningin Elizabeth I, John Dee]. In dit ritueel worden klinkers op een krachtige manier uitgesproken om de ether sympathisch te doen vibreren op het astrale vlak. De stem van Florence – bijzonder laag, resonerend, geoefend – was perfect voor dat doel. Ze stopte alle energie, waarvan George Bernard Shaw vond dat ze die in haar dialoog op het toneel miste, in het creëren van die vibrerende tonen. Het krachtig spreken werd haar brandpunt bij zowel ritueel als toneel. In een van haar romans beschreef Florence haar eigen inspanningen als: ‘Ze hoorde dat sommige van de woorden, wanneer ze deze uitsprak, rond en vol klonken en ze beroerden haar tot in het diepst van haar hart; anderen klonken wat kleintjes en mager, en ze oefende net zo lang totdat ze het voor elkaar had dat alle woorden gelijkelijk prachtig resoneerden. Ze stelde zichzelf tot doel om alle geluiden die ze uitte prachtig moesten klinken.’ Maar geluid, zoals ze ontdekte, was meer dan een mooie resonantie – het was de ontstaanskracht achter de creatie. Ze schreef: “De Vedanisten vertellen ons dat geluid de elementaire manier van contact leggen is van de etherische ruimten, de bron van meetbare dingen. En ons gehoor en spraak, dat deel van het brein dat indrukken ontvangt, kunnen allemaal worden herleid tot het geluidselement – De vreemde, grijze wereld van het geluid, flikkerend of ontploffend, ongemerkt verslavend en overmeesterend, van brullende vervloekingen over ons, snakkend in extase of stikkend in dood, met duizend tongen. Het mysterie van geluid vertoont zich in woorden en in muziek… We worden overweldigd door het geklets van degenen die het ontheiligen, and het rumoer van het verkeer van de rustelozen verstoren de vrede van hen die luisteren naar de oude magie, en aan het wachten zijn totdat de nieuwe creatie voorafgegaan wordt door het geluid van het nieuwe woord.” Florence werkte met krachtige energieën, die haar bekwaamheid om hun reflecties op het materiele vlak te hanteren op de proef stelde. Misschien waren de schokkende gebeurtenissen, die volgden, voor Florence een gevolg van haar contact met de zuiverende Engelen van Enoch. Bernard Shaw en Florence hadden een gepassioneerde liefdesrelatie, ondanks het feit dat hij tegelijkertijd zijn aandacht besteedde aan Jenny Patterson (een weduwe, vriendin van zijn moeder en zijn eerste liefde) en May Morris Sparling (de oudste getrouwde dochter van William Morris). Shaw tekende in zijn dagboek op dat ze, vijf dagen na de eerste Enochiaanse lezing van Florence, samen ‘erg gelukkig’ waren en hun avonden doorbrachten met het elkaar voorlezen van boeken van Walt Whitman. Maar dit vredige intermezzo zou niet lang gaan duren. Jenny Patterson, net terug van een vakantie in Italië, verstoorde de rust van Florence en Shaw, terwijl de schreeuwde dat Florence hem nooit zou kunnen krijgen. De volgende dag zorgde Shaw er voor dat Jenny een brief schreef waarin ze zichzelf verontschuldigde. De brief werd bezorgd door May Morris. Florence weigerde Shaw een maand lang te zien. Gedurende die periode schreef Shaw de genoemde scène in zijn nieuwe toneelstuk, The Philanderer. Florence deed een tegenzet door een roman, The Dancing Faun, te schrijven, waarin een woedende vrouw hem vermoordt en daarvoor niet wordt gestraft.
Annie Horneman en de Kaart van de Hoge Priesteres Op de vraag hoe een (scrying) of visualisatie wordt uitgevoerd met een Tarotkaart, schreef Annie: “Voor wat betreft Tarotkaarten kan ik alleen maar zeggen wat ik zelf heb ontdekt door ervaring en oefening. Ik neem de Hoge Priesteres, de Maan, in mijn hand, kijk naar de afbeelding en stel me een statige vrouw in een gouden (mitre) in een met goud afgezet gewaad, zittend op een troon met een boek in haar hand. Ik maak het Hexagram van de Maan, terwijl ik Shaddai El Chai, Gabriel, Malka, Chasmodai, Gimel, zeg en ik verplaats me in het figuur dat ik zojuist heb gemaakt (ik doe dit terwijl ik aan het schrijven ben). Het schijnt alsof ik voor een tastbare voorstelling sta, gelijk aan wat ik heb gemaakt, maar groot en helder tegen een blauwige atmosfeer – haar gezicht is bleek en erg rond, en erg vredig en kalm met blauwe ogen. Ik herhaal het Hexagram en de Namen en maak LVX tekens. Ze buigt statig en vraagt wat ik wil. Ik vraag of dit de juiste weg is om in het domein van de Hoge Priesteres te komen. Ze buigt, heft haar rechterhand op en tilt een kleine zilveren staaf of scepter met daarop een halve maan op. Ik probeer het en het wordt een bron van helderheid. Ze wijst ermee naar boven. Ik bedank haar, groet en keer terug. Het is natuurlijk slechts het begin van een reis.”
MacGregor Mather’s Laatste Toespraak tot The Order of the Golden Dawn (OGD) Een tweede boekwerk met notulen van de Ahathoor Tempel in Parijs is opgedoken in een privé-collectie, die onbekend wenst te blijven. De analen laten zien dat de OGD gedurende de Eerste Wereldoorlog en de jaren na het overlijden van Mather weinig activiteiten vertoonde. Merk op dat Moina Mathers een tweede magische naam aannam toen ze ingewijd werd in de Inner (Rozenkruizer) Order: In R.R. et A.C. [de Inner Order], Victoria Mea [Ik heb overwonnen]. Dit lijkt aan te tonen dat ze er nu zeker van is, zoals haar Outer Order-motto aantoont, dat ze “geen sporen achter zal laten” – misschien dat dit haar laatste aardse incarnatie zou zijn. Van het grootste belang zijn de volgende notaties: Donderdag, 12 december 1918, 43 Rue Ribera, Parijs, 14.30 uur. De V.H. Soror “Vestigia Nulla Retrorsum” [Moina Mathers] 5=6, Praemonstratrix, kondigde aan dat de Hoogste Leider van de Orde, de Zeer Geëerde (Z.G.) Broeder “S’Rioghail Mo Dhream [MacGregor Mathers] 5=6, Imperator, “Deo Duce Comite Ferro” 7=4, zijn aardse lichaam had verlaten gedurende de nacht van dinsdag 19 november op woensdag 20 november op de minuut nauwkeurig [middernacht], maar, spiritueel gezien, zal hij altijd bij ons blijven. Gedurende zijn laatste ogenblikken gaf hij aan dat Z.G. Soror, “Vestigia Nulla Retrorsum” 5=6 Praemonstrix, “In Rosae Rubeae et in Aureae Crucis, Victoria Mea” 7=4, in samenspraak met de Z.G. Broeder “Sub Spe” [John Brodie-Innes] 5=6, “Fidei Tenax” 7=4, en de Z.G. Broeder “Resurgam” [Edmund Berridge] 5=6, “In Spiritu Sanctu” 7=4, erop toe zou moeten zien dat niets het werk van de Orde zou onderbreken, en te bevorderen dat de Traditie altijd in achtgenomen zou worden. Hij benoemde als zijn opvolger en als opperste Leider van de Orde, de Geheime Leiders vertegenwoordigend, de Z.G. Broeder “Sub Spe”, “Fidel Tenax” 7=4. Zondag 07 augustus 1921, 26 Rue Vavin, 03.00 uur. De Z.G. Soror “Vestigia Nulla Retrorsum” las een bericht voor van de overleden Leider, Broeder “S.R.M.D.”, de laatste die hij aan de leden van de Orde had gericht voordat hij het fysieke niveau had verlaten – “Al zijn laatste gedachten, terwijl hij de transformatie onderging om zijn lichaam te verlaten, betroffen onze Orde,” merkte Moina Mathers op. Hij uitte de wens dat jullie allemaal je Werk in deze Orde zouden voortzetten, net alsof hij met zijn fysieke lichaam daarbij aanwezig zou zijn. Hij had redenen om aan te nemen dat hij in staat was om jullie te leiden en te beschermen vanaf het spirituele niveau waar hij thans is. Hij vraagt jullie de officiële Instructie van de Orde in stand te houden, wetende dat hijzelf het met een directe lijn van de meest zuivere Rozenkruiserbron had gekregen, ondanks de wetenschap dat deze Mysteries uiterlijk wat zijn aangepast voor redenen van Ras en Cultuur. Voor jullie, die pogen Adepten te worden, legt hij vooral de nadruk op het belang van de geest van Broederschap, die essentieel is in een mystieke vereniging, omdat de minste wanklank er voor zou kunnen zorgen dat de Machten van het Kwaad bij ons een voet tussen de deur zouden kunnen krijgen. En met het woord ‘Broederschap’ bedoeld niet alleen het onderwerpen aan de letter, maar ook aan de geest van onze Verplichting; omdat bij de meest belangrijke punten, waarvan we ons bewust moeten zijn, er zaken zijn die er voor zouden kunnen zorgen dat ze negatieve krachten binnen laten – duidelijker gezegd bedoel ik hier intolerantie en steriele discussies tussen leden. We zouden samen moeten komen in onze Tempel, voor ons werk, op Basis van complete neutraliteit en perfecte Harmonie, zelfs in ons privé-leven, onze relaties met bepaalde Broeders en Zusters zijn niet zo perfect harmonieus of vriendschappelijk als gewenst zou zijn. Het doel van al onze inspanningen is om een sterke en harmonieuze synthese te bereiken. En hiertoe moeten we zo snel mogelijk en zo compleet mogelijk handelen door al onze individuele eigenschappen en sterke punten samensmelten, zodat we kunnen functioneren als een enkele homogene eenheid. Daartoe vraagt onze Z.G. Leider dat jullie boven alles tolerantie kweken, en dat medeleven, wat op een natuurlijke wijze stroomt, medeleven voor je onmiddellijke cirkel, en medeleven voor alles van de Natuur – want waarmee werkt de Adept? Met de Natuur en zijn Krachten. Hij moet in contact treden met die Krachten, in dienst daarvan en ze assisteren. En de Krachten zullen zeker niet iemand gehoorzamen die vreemd voor hen is, wanneer ze zich al met moeite onderwerpen aan iemand die hen goed kent.Ze zullen zich alleen onderwerpen aan iemand die hun wezen begrijpt, die met hen kan ‘medeleven’, en aan iemand die hen, om op een hoger niveau te komen, kan beheersen. Van zo iemand kan gezegd worden dat het alleen aan hem is die de Krachten kan intrinsiek begrijpen – die, in een woord gezegd, met hen kan ‘meeleven’. Hij zal daarmee de hoogst mogelijke absolute Harmonie bereiken, het meest complete samen zijn met alle zaken – Hij zal de echte Naastenliefde begrijpen, welke een straal is geleend van het Universele Licht zelf. En zo iemand zal met de waarachtigste waarheid van de Adept zeggen: “Ik ben Degene die is gekleed in een gewaad van vlees, maar in wie de Geest van de Goden schijnt. [Vertaald uit het Frans door Robert Word].
|
