|
The Norwegian
Rune Poem
(in Old Norse)
Fé vældr frænda róge;
fðesk ulfr í skóge.
Úr er af illu jarne;
opt lypr ræinn á hjarne.
Þurs vældr kvinna kvillu;
kátr værðr fár af illu.
Óss er flæstra færða
för; en skalpr er sværða.
Ræið kveða rossom væsta;
Reginn sló sværðet bæzta.
Kaun er barna bölvan;
böl görver nán fölvan.
Hagall er kaldastr korna;
Kristr skóp hæimenn forna.
Nauðr gerer næppa koste;
nöktan kælr í froste.
Ís köllum brú bræiða;
blindan þarf at læiða.
Ár er gumna góðe;
get ek at örr var Fróðe.
Sól er landa ljóme;
lúti ek helgum dóme.
Týr er æinendr ása;
opt værðr smiðr blása.
Bjarkan er laufgroenstr líma;
Loki bar flærða tíma.
Maðr er moldar auki;
mikil er græip á hauki.
Lögr er, fællr ór fjalle
foss; en gull ero nosser.
Ýr er vetrgroenstr viða;
vænt er, er brennr, at sviða.
|
 Back
|