© Copyright GardenStone
Bij een bijzonder grote eikeboom onderbreek je je reis, getroffen als je bent door
de indrukwekkende macht en kracht die hij uitstraalt. Zijn dichte kroon van bladeren
doet lijken op het eerbiedwaardige grijze haar van een hele oude man, vervuld van
ouroude, ons onbekende kennis.
Als het er de tijd voor is, hoor je machtige donderslagen door de luchten weerkinken
en dan lacht de Eik, hij lacht, zolang de donder over het land weerklinkt.
Blijf waar je bent en luister naar wat ik je vertel over een grote
en machtige God.... Perun.
Het is de God van de oorlog, van de krijgers van de Donder, van de Regen en van
de Kracht, van de 'Drujina', dat zijn krijgers die door banden van bloed aan elkaar
gebonden zijn. Hun heilige boom is de Eik (Drusus).
Ook na de kerstening van de slavische volkeren, hebben velen van hen nog heel lang
nadat het Christendom de officiele godsdienst was geworden, Eiken aanbeden. Wanneer
een man ziek was, of op een lange reis, dan bracht hij giften bij de heilige Eik,
zong voor hem liederen en vertelde hem over zijn leven.
De wapens van Perun zijn de bijl, vaak ook hamer genoemd, die donder en bliksem
symboliseren en bepaalde, speciale Stenen en Donderpijlen - alle staan ze voor luide
donderslagen en geweldige bliksemschichten.
De mensen droegen vaak een bijl als hanger om hun hals, zoals dat ook het geval
was in finse en skandinavische gebieden.
De 'broers' van Perun zijn de germaanse God Donar, in Skandinavië Thor genaamd,
en de finse God Ukko.
Perun wordt in de baltische landen ook 'Perkunas' en 'Perkun' genoemd, in Witrusland
'Pjarun' en in Servië 'Dunder', wat wel sterk aan het germaanse 'Donar' doet
denken.
Perun was de balangrijkste slavische god, in het bijzonder in de negende en tiende
eeuw, de tijd van de Grote Oorlog, en de 'Volhvs', de priesters van Perun, deden
alles wat in hun magelijkheden was, om het nieuwe Christendom te bestrijden.
De cultus van Perun was een strenge Krijgerkultus.
In het centrum van Kiev stond een reusachtig standbeeld van Hem, en over Hem schreven
de kronieken:
"En er werd een beeld van Perun bovenop de grote heuvel in Kiev gebouwd, en
zijn hoofd was van puur zilver en z'n snor van het puurste goud..."
In bijna elke stad en tempel stonden grote beelden van Perun en de mensen eerden
hem, niet alleen met goederen, maar ook mensenoffers, want daarvan hield Perun ook.
Elke dag werd er geofferd en op 'Perun's dag', (donderdag), werd een mesneoffer
gebracht in de bela grijkste tempels. In het jaar 903
offerde het volk van Kiev de zoon van een christelijke Viking aan Perun. Hoewel
de vader een Viking was, was hij schildwacht in het christelijke Constantinopel
en dat feit bracht de mensen ertoe de zoon, die in Kiev woonde, te offeren. Het
Christendom was in die roerige tijd in dat gedeelte van Rusland een verboden godsdienst.
Slechts vijf jaar later werd Kiev door Knjaz met zwaardgeweld gekerstend.
Perun de Geweldenaar werd voorgesteld met een grote blonde baard, en z'n ogen leken
te bliksemen: Een echte God!
Tegenwoordig leeft hij slechts slechts nog in sprookjes onder de bevolking voort,
als de sprookjesheld 'Ilya Muromets' en 'Sint Uri de Geweldige'.
Voor de Perun uit vroeger tjden waren de vijanden van de Rus met vrees vervuld als
ze zijn naam hoorden, hem, die door alle krijgers gehoord en gevolgd werd.
Buig voor de grote eik, buig voor zijn aangezicht en vervolg dan je reis.
Leonid Tishkov: "How Gods are brothers". (artikel)
Rudolf Jockl: "Götter und Demonen" (boek)
Terug