Germaanse afzweringsformule

Warg - Weerwolf

Een excerpt uit:
E.H. Meyer "Mythologie der Germanen", Strasbourg, 1903.

Er bestaat een diepgewortelde illusie dat, wanneer een agressieve man doodgaat of droomt, zijn ziel zal verschijnen als een verscheurend beest, zoals een wolf of een beer. Dit kan ervoor zorgen dat een man, die slecht in zijn vel zit, daadwerkelijk kan gaan geloven dat hij in zo’n beest aan het veranderen is wanneer de nachten lang en donker zijn. Hij dwingt zijn zintuigen en ledematen in de melancholische woestheid die lijkt te behoren bij een wolf wanneer deze een kudde dieren achtervolgt in de stilte van de nacht. Als gevolg van deze illusie geloofden sommige mensen al snel dat een man, die opmerkelijk actief was gedurende de nacht, slachtoffer was geworden van eenzelfde soort van manie en ze geloofden ieder woord wat hij zei tijdens zijn oeverloos gezwets.

Hoe dicht benaderen deze mythen de werkelijkheid?

Het verhaal gaat dat een weerwolf gezien kan worden wanneer hij in de vroege ochtenduren naar huis gaat. Zijn gezicht is bleek en hij heeft bloed in zijn baard. Een buitenstaander, die uit zijn gemeenschap was verbannen vanwege het verstoren van de rust, werd door de Gothen en de Salische Franken WARG genoemd - WARG, de wolf of bossluiper, die het leven van een wolf leeft in de duistere uithoeken van het bos, het hoofd van een wolf bezittend (de wulfes heäfod) en die overal bejaagd werd als een heilige tempelwolf (vargr i veum), verjaagd naar de verste door de mens bewoonde uithoeken van de hemel. Volgens de Oud Noorse Wetgeving en ook de Sachsenspiegel (1), waren beren en wolven altijd rusteloze dieren, zelfs in een betoverd woud.

Weerwolven voerden hun sinistere zaken uit in de donkerste tijd van het jaar gedurende ‘Twaalf Nachten’, of ze werden tijdens deze periode geboren. Indien een weerwolf zijn huid afwerpt op de 9e dag, of zelfs in het 3e, 7e of 9e jaar, dan wordt dit in sommige culturen verband gebracht met wat er met de ziel van zo’n persoon na zijn dood gebeurt. De legende gaat dat een man, die verdronken is en veranderd is in een zeehond, hij iedere 9de dag zijn huid verliest om opnieuw menselijk te worden; andere verhalen uit Duitsland en het oeroude Griekenland vertellen dat een dode man, vooral indien hij voortijdig is heengegaan, op de 9e dag na zijn dood zal terugkomen. Dit is de laatste dag om de doden met de offerandes tevreden te stellen. In Pommeren werd zo’n persoon, die uit de dood terugkeerde, een Negen-Doder genoemd, vanwege hun activiteiten als weerwolf in de afgelopen negen jaar – dezelfde periode van zelfopgelegde ballingschap, zoals bij het veroordeeld worden tot het leven van het leven van een weerwolf, die het gevolg was van een veroordeling voor moord in het oude Griekenland. Ja, een man die is opgestaan uit de dood sluipt nu rond als weerwolf, zoals de burgemeester van Ansbach, die overleed in 1685.
Een wandelend lijk neemt magisch de vorm aan van de mens, die hij was toen hij nog leefde, aan. In Pommeren veranderden criminelen, die niet voor hun misdaden waren berecht, na hun dood in weerwolven en voedden zichzelf met het vlees van mensen. In Normandie werden lijken van de verdoemden weerwolven, braken uit hun lijkkisten en ontvluchtten de begraafplaats.
Van koning John van Engeland, na zijn dood geen land meer hebbend om over te regeren, werd ook gezegd dat hij als weerwolf door het land heeft gezworven. Wanneer je bovendien het feit in aanmerking neemt dat oude legenden uit Danzig gelijksoortige verhalen vertellen over zulke ‘weerwolven’ die uit hun graf ontsnappen, maar ze vampiers noemen, dan kun je zien hoe diepgeworteld dit sinistere geloof in de samenleving is. Bovendien, de Griekse (half-god) Heros komt ook terug als wolf en verricht daden van vampirisme. Het is interessant om te wijzen op een legende uit Zweden die zegt dat wolven de levende doden op iedere mogelijk moment zullen aanvallen, alsof ze een rivaal voelen.

ad.1. "Sachsenspiegel”, ofwel Spiegel van de Saksen, de oudste verzameling van gewone wetten die in Duitsland is verzameld

Terug